Monday, February 29, 2016

අපි කවදාහරි ආයෙත් හමුවේවි.





මේ දවස් හරිම ගිනියමයි. මිනිස්සු බලාගෙන ඉන්නවා වතුර බිංදු ටිකක් අහසින් වැටෙනකම්.
ඉතින් අපි හයියෙන් වැස්සහමත් අහසට බනිනවා. පොඩ්ඩක් වැස්සහමත් අහසට බනිනවා.හොඳටම පෑව්වත් ඒත් අහසට බනිනවා. ඒත් ඉතින් අහස කියන්නෙ අහසටම තමයි. අපි කොච්චර කන්කෙඳිරි ගෑවත්,දුක කිව්වත්,බැන්නත්, අහස අහසට ඕනි විදියට ඉන්නවා.

හරියට සමහර මිනිස්සු වගේ. ඔයාලා දන්නවද සමහර මිනිස්සු ඉන්නවා අහස වගේ වෙනස් වෙනවා. ඒත් අනික් අය ගැන හිතලා නෙමෙයි. එයාලා එයාලට ඕනි විදියට වෙනස් වෙනවා. ලාබ ප්‍රයෝජන බලන් එයාලා ලඟ ඉන්න අයගෙන් සමහරක්ට ඒ අහස වගේ වෙනස් වෙන මනුස්සයගෙන් වාසි ගොඩයි. සමහරක්ට එයාගෙන් අවාසිම විතරයි.
එතකොට ඇත්තටම ආදරෙන් එයා ළඟ ඉන්න කෙනාට මොනාද හම්බෙන්නෙ.එයාට හම්බෙන්නෙ වේදනාවක් හිත රිදීමක් විතරයි.

Saturday, February 6, 2016

රහසක්ම වී මියෙන..





විසල් අහසක් යටම
වළාකුල් මගා’රින
කිරිල්ලියෝ ඇති නේද
තටු ගසනු අකමැතිම
දහස් දුර ඇවිද යන..

ඉදින් ලොව මල් නැතිද
නේක විධ වූ වර්ණ
පිපෙන්නට අකමැතිම
බඹරුන්ව නොරුස්සන
රෑ හඳට පෙම් කරන..

හරිත පැහැ ලෝකයක
හුස්ම දෙන ගස්වැල් ම
සිතනවා නොවනු වෙද
සුළඟකට පාවෙන්න,
නෑසියන් හමුවෙන්න..

තවත්,
හිඳීවිද අම්මලා
නොකියනා දැරියන්ට
මේ කෙල්ල “කොල්ලෙක්ම”
වී තිබුණි නම් යෙහෙකි!

කොතෙකුත්,
සිටින්නට බැරි කිමද
කෙලිත්තියො තව තවත්
අනේ මම වූවා නම්
“කොල්ලෙක්ම” යැයි සිතන..





   ප.ලි.
 (: Blue is the warmest color චිත්‍රපටය නරඹා තත්පරයකට ඇතිවූ සිතිවිල්ලකි )

Wednesday, February 3, 2016

ඔයාට ....

මං අහන්නෙ, කාටහරි පුළුවන්ද රැහැයි සද්දෙ විතරක් ඇහෙන, යටිපතුල් දෙක  හීනියට හිරි වැටෙන මහ පාන්දරක ඇහැරගෙන,පොඩිම පොඩි සද්දයක්වත් නෑහෙන තරමට,මුළු ලෝකෙටම හොරෙන් ගෑස් කුකර් එක ඔන් කරලා කෝපි කෝප්පයක් හදාගන්න!!.

මං තනියම ඉන්න වෙලාවක උනත් මහ රෑට ගෑස් කුකර් එක ඔන් කරනකොට හරි, ෆ්රිජ් එක අරිනකොට හරි, "චූටි දුව.." කියලා සද්දයක් කොහෙන් හරි ඇහෙයි කියලා හිතේ පොඩි තිගැස්මක් නැතුවම නෙමෙයි. ඒක හැමෝටම සාමාන්ය වෙච්ච දෙයක් කියලා හිතලා,ඇඳේ මුල්ලකින් වාඩි වෙලා පොරෝණයක් ඇඟේ ඔතාගෙන ඔයාව අහන එක විතරයි මට මේ වෙලාවෙ ඕනි...

Saturday, October 17, 2015

ඉංග්‍රීසියි අපියි







අපේ ගෙදරට අද එනවා පුංචි දරුවෙක්.තුන වසරේ.ඉංග්‍රීසි පන්තියේ වැඩක් අහගන්න.
ටීචර් දීලා තියන වැඩේ මේකයි. රවුමක් ඇතුලේ ලියලා තියනවා දහයේ ඉඳන් තිහට යනකම් ඉලක්කම් වලට කියන වචන. ඒ වචන වලින් විස්සේ ඉඳන් තිහට යනකම් තියන වචන ටික තමයි තෝරන්න ඕනි. බැලූ බැල්මට හරි සරලයි.
ඉස්සෙල්ලම මම ඇහුවේ කීයට එනකම් ඉංග්‍රීසියෙන් ඉලක්කම් දන්නවද කියලයි.අමාරුවෙන් පනහට වෙනකම් කියන්න දන්නවා.
මම ඊටපස්සේ කිව්වා,හරි දැන් එහෙනම් පුතේ විස්සේ ඉඳන් තිහට එනකම් තියන වචන මෙතනින් තෝරන්න කියලා.
හිතාගන්න පුලුවන්ද?ඒ ළමයා පනහට වෙනකම් ඉංග්‍රීසියෙන්  කියන්න දන්නවා.කටපාඩමින් අකුරුත් කියන්න දන්නවා. අනේ ඒත් ඒ දරුවා පොතේ තියන වචනය කියවගන්න දන්නේ නැහැ.වැරැද්ද කොතනද? ඇත්තටම මට ඒ වෙලේ කරකියාගන්න දෙයක් නැති උනා. උගන්වන ගුරුතුමා දන්නේ නැද්ද කටපාඩම් කෙරෙව්වට මේ ළමයට කියවගන්න තේරෙන්නේ නෑ කියලා?



අවුරුදු තුනේ ඉඳන් ඕලෙවල් ඒලෙවල් පන්ති වෙනකනුත් එතනින් එහාට එක එක ජාතියේ සිව් මාසික හය මාසික පාඨමාලා කියා කියා එතනිනුත් එහාට ඩිප්ලෝමා ,උසස් ඩිප්ලෝමා කියා කියා ඉංග්‍රීසි ඉගෙනගන්න අපේ රටේ ළමයින්ට/තරුණ තරුණියන්ට හරියට මේ ඉංග්‍රීසි භාෂාව බැරි ඇයි?

Wednesday, September 2, 2015

පුසුඹ අතීතය



බොරලු කැට දහසකට
පහස දුන් පාද තල..
පස් ගොඩක මතක ඇඳි
මඩ සුවඳ දැනෙනවද?


ඇඹරැල්ලා දලු කොනක
ඇඹුල රැඳී දිව අගිස..,
දැනුණිදෝ ඒ මතක
දැනේවිද ඒ රසම?

Tuesday, August 25, 2015

මගේ කෙටිම කෙටි කතාව.






පුස්තකාලයක් වුනාම පොඩි අඳුරු පාටක් එක්ක මුහු වුණ පුස් ගඳක් තියෙන්නම ඕනි. ඒ එක්කම පැය බාගෙකට සැරයක් විතර කෑ ගහන කපුටු නාදෙකුත්.

ඒ ඔක්කොම තියෙද්දිත් මට මේ පුස්තකාලේ මොකද්දෝ මන්දා අඩුවක් දැනුනා.


මතක් වුණා !

අර බාගෙට ගැලවුණු කොටු කොටු දැල් තියෙන, ජනේලයක් මෙහෙ තිබ්බේ නැහැනේ.



“වහිනකොට හොරෙන් බලන්න එපා.!”

Friday, August 21, 2015

මතක මාවත | The Memory Lane






වැහි අඳුර ඇති හවස් යාමයකි.අපේ ආච්චි අම්මා වදෙන් පොරෙන් බුදුපහන තැබීමට මා ළඟට ගත්හැටි මතකය. අම්මාත් තාත්තාත් කාමරයේ බර කතාවක්ය.

“ ආච්චී...මම ගාථා කියන්නේ මට හඳුන්කූරු පත්තු කරන්න දුන්නොත් විතරයි.”

“බෑ.බෑ. ඔයා අත පුච්චගනී” 

ආච්චි අම්මාගේ අතේ තිබුණු හඳුන්කූරු උදුරාගත්තෙමි.උදුරාගත් වේගයෙන්ම අතට ආ පත්තු වෙමින් තිබු හඳුන්කූරු නතර වුයේ ඇස් දෙක ළඟ බවත්,ගින්දරින් ඇවිලෙන ඇහි පිහාටුත් සමඟ අම්මලා ලඟට දිව ගිය බවත් මා හට මතකය.

පිච්චෙන ඇසත් සමඟ අම්මලා සිටි කාමරයේ දොර රෙද්ද අයින් කර කාමරයට දිව ගිය අයුරු මා හට තාමත් දැනෙනවාය.සලරූ සිතුවමක් මෙන් මනසේ මැවෙනවාය.

රෝහලට යන්නට වාහනයක් සොයා ගිය තාත්තාට වාහනයක් හමු නොවී තිබු අතර, එය දරාගත නොහැකිව  ගෙදර ආසන්නයේම කොන්ක්‍රීට් පඩියක් මත ක්ලාන්තය ඇති වී වැටී සිටිනු තනි ඇසකින් දැකි අයුරුද මා හට අද මෙන් මතකය.
වෙළුම් පටිවලින් යුත් හිසකින් සහ වෙළුම්පටි වලින් යුත් ඇස් දෙකකින් තාත්තාත් මමත් ගෙදර පැමිණියෙමු.

Monday, July 13, 2015

සදාකාලික හීන ගොන්නකි...






                                                             සදාකාලික හීන ගොන්නකි
නෙක පිරුණු පැහැ
හිතම පුරවන
හෙමි හෙමින් ඇස් කෙවෙනි හූරන
තුරුල ළඟටම’විත් පලායන


 අතැර දැමු තව හීන මල්ලකි
මුව ලිහී ගොස් නිදහසම ලද ,
තව හීන මල් පරව මියැදුණ
අතීතයෙ මත සුවඳ මුසු වුණ,


දිනෙන් දින කල්පයක් ගතවන
කල්පයක්,තව කල්ප ගණනක්...
බිඳුණු වැහි බිම ඉහිරී යන ලෙස
හීනයක් මෙන්,
සැණින් එසැණින්,
පෙනී නොපෙනෙන.
කටු තුඩක ඇමිණුමක් හිත මත
අකුරු අඳිමින් මකන,හූරන


පිරුණු එළියට,හිරුගේ උණුහුම
දරාගත නොහි හීන කැකුළුද,
අඳුරු කුටියක..
පුස් වු කඩදහි ..
මතම උපදින හීන කැකුළුද,


අළු මතින් මට අත වනන’යුරු
දුටු නුදුටු සේ හිඳින නපුරිය
තව තවත් හිරු රැසට පෙම්බැඳ,
හීන ගළපයි , හීන මුමුණයි.


පුස් සුවඳ රැඳී රැයක අවදිව!!






Saturday, July 4, 2015

පවුලේ සැමට...







කලකට පස්සේ වෙලකට බැස්සේ කියලා ඔන්න ආපහු බ්ලොග් කට්ටේ මොනාහරි ලියන්න හිතුනා. මොනාහරි කිව්වට මොනාහරිම නෙවෙයි.ලොකු පොඩි අපි ඔක්කොමලා කැමති දෙයක් ගැනයි කතා කරන්න හිතුවේ.

ඔන්න ඊයෙ රෑ මංතුමී නිදාගන්න කාරිය ඇඳට ගිය වෙලේ  පුදුම හිතෙන දෙයක් ඇහුනා..

                                                           දුවන්න පනින්න පාඩම් කරන්න 
                                                                තිබුනත් වැඩ ඉස්කෝලේ...
                                                           ඔන්න ඇවිල්ලා ආයේ ඇවිල්ලා 
                                                                සෙල්ලම් කරන්න කාලේ...



Thursday, February 26, 2015

නාරි සිතක්







 ඇය සිනහවෙන්ම මා දෙසට අත දිගු කර බලා සිටියි.

“ඔයාටයි මේ ගෙනාවේ.ගන්න ඉතින්...”

මාගේ අවිශ්වාසී බැල්ම ඇගේ දකුණු  අත්ල වෙත යොමු වෙයි.නේකවර්ණ වූ වීදුරු වළලු පිරි රෝස පැහැති අත්ල මත කුඩා මොට්ටු කීපයකි.

ඇය සෙමෙන් මා අසලටම ලං වනු පෙනෙයි.

මදකින් සිනිඳු අතැඟිලි අතර රැඳී මොට්ටුවක් මා නළලතේ ඉඩ සොයා ගනී.