රහසක්ම වී මියෙන..

විසල් අහසක් යටම
වළාකුල් මගා’රින
කිරිල්ලියෝ ඇති නේද
තටු ගසනු අකමැතිම
දහස් දුර ඇවිද යන..

ඉදින් ලොව මල් නැතිද
නේක විධ වූ වර්ණ
පිපෙන්නට අකමැතිම
බඹරුන්ව නොරුස්සන
රෑ හඳට පෙම් කරන..

හරිත පැහැ ලෝකයක
හුස්ම දෙන ගස්වැල් ම
සිතනවා නොවනු වෙද
සුළඟකට පාවෙන්න,
නෑසියන් හමුවෙන්න..

තවත්,
හිඳීවිද අම්මලා
නොකියනා දැරියන්ට
මේ කෙල්ල “කොල්ලෙක්ම”
වී තිබුණි නම් යෙහෙකි!

කොතෙකුත්,
සිටින්නට බැරි කිමද
කෙලිත්තියො තව තවත්
අනේ මම වූවා නම්
“කොල්ලෙක්ම” යැයි සිතන..





   ප.ලි.
 (: Blue is the warmest color චිත්‍රපටය නරඹා තත්පරයකට ඇතිවූ සිතිවිල්ලකි )

පුසුඹ අතීතය

බොරලු කැට දහසකට

පහස දුන් පාද තල..

පස් ගොඩක මතක ඇඳි

මඩ සුවඳ දැනෙනවද?

ඇඹරැල්ලා දලු කොනක

ඇඹුල රැඳී දිව අගිස..,

දැනුණිදෝ ඒ මතක

දැනේවිද ඒ රසම?

සදාකාලික හීන ගොන්නකි...

                                                             සදාකාලික හීන ගොන්නකි

නෙක පිරුණු පැහැ

හිතම පුරවන

හෙමි හෙමින් ඇස් කෙවෙනි හූරන

තුරුල ළඟටම’විත් පලායන

 අතැර දැමු තව හීන මල්ලකි

මුව ලිහී ගොස් නිදහසම ලද ,

තව හීන මල් පරව මියැදුණ

අතීතයෙ මත සුවඳ මුසු වුණ,

දිනෙන් දින කල්පයක් ගතවන

කල්පයක්,තව කල්ප ගණනක්...

බිඳුණු වැහි බිම ඉහිරී යන ලෙස

හීනයක් මෙන්,

සැණින් එසැණින්,

පෙනී නොපෙනෙන.

කටු තුඩක ඇමිණුමක් හිත මත

අකුරු අඳිමින් මකන,හූරන

පිරුණු එළියට,හිරුගේ උණුහුම

දරාගත නොහි හීන කැකුළුද,

අඳුරු කුටියක..

පුස් වු කඩදහි ..

මතම උපදින හීන කැකුළුද,

අළු මතින් මට අත වනන’යුරු

දුටු නුදුටු සේ හිඳින නපුරිය

තව තවත් හිරු රැසට පෙම්බැඳ,

හීන ගළපයි , හීන මුමුණයි.

පුස් සුවඳ රැඳී රැයක අවදිව!!